De taxichauffeur start zijn dag op een plek waar driehonderd chauffeurs op elkaar wachten. Zijn opdrachten komen binnen via een app; wat hij rijdt, waar hij heen moet en hoeveel de rit kost, wordt hem niet verteld. Hij werkt zestien uur per week en noemt zichzelf een zelfstandige ondernemer.
De platformeconomie wordt vaak beschreven als een vorm van vrijheid: geen baas, geen vaste uren, de keuze wanneer je werkt. Voor de chauffeurs die de redactie van dit artikel interviewde, heeft die vrijheid een prijs. Zij kennen de regels niet, want die veranderen zonder waarschuwing. Hun auto is geleased, de schuld loopt door tot na de pensioenleeftijd, en van de opbrengst verdwijnt een aanzienlijk deel naar het platform.
De meeste chauffeurs gaan volgens een onderzoek van het Europees Sociaal Fonds gemiddeld achttien uur per week werken, een flink deel minder dan de veertig uur die zij als werknemer zouden moeten werken. Hun inkomsten schommelen sterk: bij een tegenvallend seizoen kan het maandinkomen halveren. Vast werk biedt een zekerheid die de zelfstandigheid in de praktijk vaak moet missen.
De regering heeft aangekondigd de regels voor platformwerk aan te scherpen, onder meer door de bewijsplicht van de opdrachtgever en een opt-outsysteem voor werknemers. Voor de chauffeurs is dat een stap in de richting van een vast dienstverband. Maar zolang de platformen hun tarieven zelf vaststellen en de chauffeurs niet in onderhandelen, blijft de vraag open of de aangekondigde bescherming meer is dan een symbolisch gebaar.