De meubelfabriek in het Brabantse dorp Dongen produceerde jarenlang keukens die volgens de directeur perfecte afvalstukken waren: complex, met veel verschillende materialen en zonder enige mogelijkheid om ze uit elkaar te halen. Toen de afvalprijs steeg en klanten begonnen te vragen wat er met een oude keuken gebeurde, besloot het bedrijf het productieproces opnieuw te ontwerpen.
Nu worden de kasten gemaakt uit twee soorten hout en een aantal standaardverbindingen die met een schroevendraaier losgemaakt kunnen worden. Vervangingsonderdelen zijn in de webshop verkrijgbaar en worden naar elke klant gestuurd, ook als de oorspronkelijke garantie allang verstreken is. Het is een bewuste keuze: de omzet per kast is lager, maar de klant blijft langer.
De directeur erkent dat de aanpak op papier mooi klinkt maar in de praktijk uitvoerbaar moet zijn. Er moeten onderdelen op voorraad worden gehouden voor apparaten die dertig jaar oud zijn, en dat kost kapitaal. Bovendien blijkt uit gesprekken met klanten dat de meesten hun oude keuken niet laten slopen maar gewoon in de garage zetten, op de plek waar ze al stonden.
Het bedrijf is daarom begonnen met een andere belofte: geen afval, maar een tweede leven. Oude kasten worden opgehaald, opgeknapt en door de stichting Nieuwe Woning verkocht. Het levert nauwelijks geld op, maar het heeft de reputatie van het bedrijf veranderd. De directeur zegt dat klanten nu vragen wat er met hun keuken gebeurt voordat ze iets kopen, en dat was drie jaar geleden nog geen vraag.