Toen het stadsmuseum het schilderij van de zeventiende-eeuwse meester kocht, was de verflaag over een groot deel van het doek verdwenen. Een eerdere restauratie had de beschadigde zones opgevuld met een massa die de originele toetsaanschrijving had overschrijven. Om het werk te kunnen tentoonstellen, moest die laag worden verwijderd.
De restaurator die de opdracht kreeg, beschreef het werk als een puzzel van onzekerheid. Onder de latere aanvulling zaten delen van het oorspronkelijke oppervlak, maar niet overal. In sommige gebieden was de originele verf nog aanwezig, in andere was die inmiddels chemisch veranderd. Zij kon niet zeggen welke van de twee correcties de oorspronkelijke was en welke de latere.
Haar aanpak was conservatief. Waar het oorspronkelijke materiaal aanwezig was, bleef het ongemoeid. Waar het ontbrak, werd aangevuld met een materiaal dat op kleur en structuur aansloot, maar licht doorschijnend was, zodat een latere onderzoeker de onderscheiding kan blijven maken. Zij spreekt liever van aanvullen dan van herstellen, omdat het verschil volgens haar betekenis heeft.
Het resultaat heeft een polemiek veroorzaakt. Een aantal kunsthistorici vond dat het werk nu te veel op een reconstructie leek en dat de toeschouwer niet meer kan zien wat de meester zelf had aangeraakt. De restaurator vindt juist dat het schilderij zo getrouw mogelijk moet worden overgeleverd aan de generaties die na haar komen. Zij zegt dat een schilderij geen eindproduct is, maar een document in een langdurig proces.