De klimaatadaptatie-expert Ellen Rooijakkers spreekt liever over voorbereiding dan over bescherming. Bescherming suggereert dat een stad zich tegen het water kan afsluiten, en dat kan een beperkte tijd. Voorbereiding betekent volgens haar dat een stad zo wordt ingericht dat een plotselinge overstroming beperkte schade aanricht en dat de bewonkers snel hun eigen veiligheid op zoek naar een hoger gelegen plek kunnen brengen.
Het uitgangspunt is dat hevige regenval niet langer zeldzaam is maar normaal. In de meeste steden is de riolering gebouwd op een regenintensiteit die eenmaal per tien jaar voorkwam. De verwachte toename van die pieken betekent dat de riolering vaker overbelast raakt, en dat overbelasting niet altijd zichtbaar is: water dat in de kelder of de tuin terechtkomt, wordt gemakkelijk over het hoofd gezien.
De oplossingen die Rooijakkers noemt, zijn niet allemaal even ingrijpend. Een wijkpark dat op een plek ligt die onder water mag lopen, vangt veel regen op voordat die de riolering bereikt. Huizen met een drempel op kruinhoogte blijven droog. Maar, en dat is haar belangrijkste boodschap, geen enkele maatregel werkt zonder dat de bewoners weten wat ze moeten doen, en zonder dat de hulpdiensten een plan hebben.
Daarom pleit zij voor een openbare oefening, een jaarlijkse oefendag waarop bewoners hun kelder controleren en hun huisarts, buurman en kinderen weten wat er te doen is. Het is goedkoop, zegt zij, en het werkt beter dan een dure infrastructurele ingreep die tien jaar later een probleem oplost. Het nadeel is dat het resultaat lastig te meten is. Een stad die het goed doet, heeft een overstroming die niemand opmerkt.