De psycholoog Sjoerd Kamminga is de eerste auteur van een handboek over menigvormig gedrag in groepen, en hij begint met het ontkennen van een klassiek idee. Er bestaan geen monsters, zegt hij. Er bestaan mensen die in een menigte dingen doen die zij alleen nooit zouden doen, en dat is een psychologische kwestie, geen morele.
Kamminga baseert zich op de experimenten van de sociaal psycholoog Stanley Milgram, die proefpersonen in een groep lieten meedoen aan een taak waarbij een andere proefpersoon elektrische schokken kreeg. In de eenzame conditie weigerde een meerderheid. In de groep ging het omgekeerd: drie van de vier proefpersonen gingen door tot het maximale niveau, en de meerderheid van de rest volgde de groep in plaats van de proefpersoon met de stroom.
Het effect heeft volgens Kamminga niets te maken met boosheid of met een verlies van de eigen verantwoordelijkheid. Het gaat om sociale druk: zolang de groep een duidelijk norm bepaalt, is het makkelijker mee te doen dan tegengesteld te handelen. Bij de proef met de schokken was de norm echter niet moreel, maar procedureel, en juist daarom werkte hij zo sterk.
Het praktische gevolg daarvan is volgens Kamminga dat een menigte niet te besturen is door haar te waarschuwen. Een waarschuwing versterkt de groepsnorm juist, omdat zij bevestigt dat er iets opvallends aan de hand is. Wat werkt, is het veranderen van de rolverdeling: de persoon die het opmerkt, krijgt een taak, en de persoon zonder taak volgt de groep.